58 kilometrów długości: ten statek kosmiczny ma na zawsze zabrać tysiące ludzi z Ziemi



Projekt Chrysalis na pierwszy rzut oka brzmi jak science fiction – jednak za tą nazwą kryje się poważne opracowanie techniczne, liczące kilkaset stron, które stawia jedno z najśmielszych pytań ludzkości: jak moglibyśmy żyć w kosmosie przez wieki?

W centrum projektu znajduje się idea międzygwiezdnej przestrzeni życiowej, zaprojektowanej z myślą o misji trwającej około 400 lat – przy stałej prędkości podróży, z dala od każdej znanej planety. Aby nie narażać ludzkiego ciała na procesy rozkładu, Chrysalis stawia na technologię odśrodkową: dzięki ukierunkowanemu obrotowi ma być wytworzona sztuczna grawitacja o wartości 0,9 g – niemal identyczna z tą na Ziemi.

Ograniczenia techniczne

Przewidziana do tego celu konstrukcja, o długości 58 kilometrów, byłaby budowlą bez precedensu w historii ludzkości. Ma zostać zamontowana w tak zwanych punktach Lagrange’a – stabilnych grawitacyjnie pozycjach w przestrzeni kosmicznej, w których obiekty mogą być utrzymywane bez znaczącego zużycia paliwa.

Pojazd byłby napędzany reaktorem termojądrowym opartym na helu-3 i deuterze. Problem polega na tym, że taki reaktor jak dotąd nie istnieje. Istnieje on tylko na papierze – i nigdzie indziej. Oprócz tych przeszkód technicznych to właśnie nierozwiązane kwestie związane z ochroną przed promieniowaniem i zarządzaniem ciepłem stawiają przed projektem ogromne wyzwania. Nawet uzdatnianie wody, które na Międzynarodowej Stacji Kosmicznej osiąga już wydajność na poziomie 98 procent, musiałoby zostać jeszcze bardziej zoptymalizowane pod kątem tak długiego czasu trwania misji – ponieważ każdy stracony procent sumuje się na przestrzeni pokoleń, stając się poważnym problemem zaopatrzeniowym.

Społeczeństwo w podróży

Bo ostatecznie właśnie o to chodzi w projekcie Chrysalis: o pokolenia. Ludzie, którzy wyruszyliby w taką podróż, nie byliby tymi samymi, którzy ją zakończą. Rodzi to pytania wykraczające daleko poza nauki inżynierskie. Jak zorganizować społeczeństwo, które musi pozostać stabilne przez stulecia – bez kontaktu z Ziemią, bez możliwości zewnętrznej korekty? W badaniu proponuje się między innymi zbiorowe wychowywanie dzieci oraz środki kontroli populacji, aby w dłuższej perspektywie zapewnić równowagę demograficzną na pokładzie. Za wzór służą tu antarktyczne stacje badawcze, których doświadczenia związane z ekstremalną izolacją i starannie dobranymi załogami stanowią wzór dla doboru załogi.

---

Amon
www.strefa44.pl
www.strefa44.com.pl