Słońce w tajemniczy sposób wyłączyło się na 70 lat, co sugeruje, że Ziemia może w każdej chwili zapadać w stan hibernacji



Nasze Słońce przechodzi obecnie przez jedenastoletni maksimum słoneczne, co oznacza, że w swoim cyklu życia przechodzi również przez minimum. W latach 1645–1715 doświadczyło ono wielkiego minimum słonecznego, tzw. minimum Maundera. Angielski astronom Edward Walter Maunder odkrył ten okres, od którego pochodzi jego nazwa. Aby jednak rozszyfrować przyczynę tego zaciemnienia Słońca, potrzebne były dane z okresu poprzedzającego to minimum. Naukowcy z Uniwersytetu w Nagoi w Japonii znaleźli sposób na uzyskanie dostępu do danych, które mogłyby wyjaśnić minimum Maundera.

Niemiecki astronom Johannes Kepler obserwował plamy słoneczne w 1607 roku za pomocą camera obscura, a naukowcy interpretują teraz te informacje na nowo, aby dowiedzieć się, co działo się ze Słońcem w ciągu ostatnich 70 lat. Nowe badanie, opublikowane w „Astrophysical Journal Letters”, pokazuje, że szkice legendarnego astronoma Keplera z 1607 roku rozwiązują długotrwałą zagadkę dotyczącą historii Słońca.

Mała epoka lodowcowa, kiedy Słońce straciło na sile

Minimum Maundera to niezwykły 70-letni okres, w którym plamy słoneczne niemal całkowicie zniknęły, a Europa doświadczyła „małej epoki lodowcowej”. Kiedy Kepler obserwował Słońce w 1607 roku, dostrzegł ciemną plamę, którą udokumentował i początkowo uznał za tranzyt Merkurego.

Później zdał sobie sprawę, że w rzeczywistości była to grupa plam słonecznych. Dzięki swojemu projektorowi z otworkiem udało mu się wykonać najstarszy znany rysunek plamy słonecznej, który powstał przy użyciu instrumentu naukowego. Naukowcy sporządzili mapę plam Keplera, korzystając z prawa Spöra, które opisuje wędrówkę plam słonecznych od biegunów do równika w cyklu jedenastoletnim. Stwierdzili, że plamy znajdowały się na niskich szerokościach geograficznych, co oznacza, że w 1607 roku Słońce znajdowało się pod koniec cyklu słonecznego. Słońce mogło bez ostrzeżenia zapadać w sen zimowy.

Naukowcy chcieli dowiedzieć się, czy cykle słoneczne przed minimum Maundera przebiegały „normalnie”, czy też istniały jakieś znaki ostrzegawcze, takie jak niezwykle długie lub krótkie cykle, które wskazywałyby na zbliżające się „wyłączenie”. Dane Keplera dowodzą, że cykl, który zakończył się około 1607 roku, miał regularną długość. „Włączając wyniki Keplera do szerszych rekonstrukcji aktywności słonecznej, naukowcy zyskują kluczowy kontekst do interpretacji zmian w zachowaniu Słońca w tej kluczowej fazie, która oznacza przejście od regularnych cykli słonecznych do wielkiego minimum słonecznego” – wyjaśnił w oświadczeniu Hisashi Hayakawa, główny autor badania.

Wyniki dostarczają informacji na temat „oznak ostrzegawczych” wielkiego minimum słonecznego. Badanie potwierdza, że tuż przed wejściem w minimum Maundera Słońce zachowywało się normalnie, co sugeruje, że te fazy głębokiego spokoju słonecznego mogą wystąpić nawet bez dramatycznych, długoterminowych zmian długości cyklu w okresie poprzedzającym.

---

Amon
www.strefa44.pl
www.strefa44.com.pl